lunes, 10 de agosto de 2009

Cándida González. Latiendo


Aún puedo decir
Una palabra más
Quizá dos o tres palabras
Más.

Porque el corazón
Sigue latiendo
Aún
Fuera del cuerpo

CGC

viernes, 7 de agosto de 2009

Cándida González. Callarme


Ya que no
Puedo odiarte
Odiame tú.

Aborrece mi gesto
Maldice mi indiferencia
Ridiculiza mi amor.

Quizá así pueda
Por fin
Callarme.

CGC

martes, 4 de agosto de 2009

Cándida González. Como sé


Como sé
Que no me quieres
No encuentro ni percibo
Ni vislumbro
Una gota de amor
En este mundo

CGC

viernes, 31 de julio de 2009

Rosalía de Castro. ¡No! No ha nacido para amar, sin duda


¡No! No ha nacido para amar, sin duda,
ni tampoco ha nacido para odiar,
ya que el amor y el odio han lastimado
su corazón de una manera igual.

Como la dura roca
de algún arroyo solitario al pie,
inmóvil y olvidado anhelaría
ya vivir sin amar ni aborrecer.

Rosalía de Castro

jueves, 30 de julio de 2009

Amado Nervo. Azrael



Amado Nervo


AZRAEL

Now I must sleep ...
BYRON

To die, to sleep... to sleep...
perchance to dreame.
HAMLET, III, IV

Azrael, abre tu ala negra, y honda,
cobíjeme su palio sin medida,
y que a su abrigo bienechor se esconda
la incurable tristeza de mi vida.

Azrael, ángel bíblico, ángel fuerte,
ángel de redención, ángel sombrío,
ya es tiempo que consagres a la muerte
mi cerebro sin luz: altar vacío...

Azrael, mi esperanza es una enferma;
ya tramonta mi fe; llegó el ocaso,
ven, ahora es preciso que yo duerma...
¿Morir..., dormir..., dormir...? ¡Soñar acaso!
Amado Nervo, 1898



martes, 28 de julio de 2009

Aurora García Rivas. Outros dentes no coiro


OUTROS DENTES NO COIRO

Por fin chegas,

cando a tarde esfilacha

por derriba das hortensias o seu cobre

recocido.

Sudas, oles a trigo,

a espigas roubadas ós páxaros famentos.

Ó outro lado dos meus ollos

despénaseche a risa

como a augua nun cántaro quebrado

porque trais

mancaduras d’outros dentes no coiro vivo

e todo o polvo dos medeiros sin mallar

resbarándoche nas ingles.
Aurora García Rivas
....................

OTROS DIENTES EN LA PIEL

Por fin llegas,

cuando la tarde deshilacha

sobre las hortensias su cobre

recocido.

Sudas, hueles a trigo,

a espigas robadas a los pájaros hambrientos.

Al otro lado de mis ojos

se me lanza la risa

como el agua en un cántaro quebrado

porque traes

heridas de otros dientes en la piel

y todo el polvo de los almiares sin trillar

resbalándote en las ingles.





domingo, 26 de julio de 2009

Cándida González. Desalojo


Si atravesara esa puerta
Y agarrara tu corazón
Dentro de mi puño.

De mi puño izquierdo
Que sabe apretar y luchar
Y amar…

Tendrías que rendirte
O pedir una orden
De desalojo.

CGC