sábado, 20 de octubre de 2007

Amores y pudores




Hay dos frases que nunca le he dicho a un hombre: “te quiero” y “no te quiero”.


La primera por pudor, la segunda porque yo no soy capaz de decir eso.

He pensado que los hechos podían hablar por sí solos. Aunque, pensándolo bien, creo que me han correspondido con la misma moneda. Nada de sentimientos expresados explícitamente.

Lo lamento, quizá tenía que haber sabido decir palabras cariñosas, pasar la mano por el hombro, aprender algo de coquetería eficaz, arreglarme más.

No haberme pasado la vida en pelotas por la casa (cuando estábamos solos, claro) siempre me pareció natural y mi máxima coquetería y provocación era freír los filetes con un delantal de cocinera y el culo al aire.

No, a los hombres no les va eso. Yo aún no sé lo que realmente les pone, pero nada naturista ni culinario. Menos, con una mujer que siente menos pudor desnuda que con ropa cara. Y que es probable que calcine los filetes.

Mi recato ha sido para palabras como esa “te amo”. Pero voy a rectificar.

En cuanto tenga ocasión, me pondré mi ropa más púdica y ante el espejo repetiré una lista, previamente copiada, de palabras amorosas, mi vocabulario al respecto es muy limitado.

En cuanto a decir “no te quiero” no voy a aprender. De alguna manera, quien ha formado parte de tu vida, queda grabado en tus neuronas y eso es para siempre.


CGC

miércoles, 17 de octubre de 2007

Me duele




Cuanto más te olvido

Más me dueles

Siento tu cuerpo

Muy cerca

Tu rostro es el paisaje

Que nunca conocí

Estas hecho a la medida

De mi imaginación

Y cuanto más te olvido


Más me duele.




CGC

lunes, 15 de octubre de 2007

Claveles blancos


Me dijiste que me había vuelto fría, distante, insensible, que mi corazón se había marchitado con tanta palabrería, que mis ilusiones eran ideas absurdas, que estabas seguro de que mi cama no volvería a ser visitada y que si ahora estaba sola, lo estaría mucho más.

-Por eso no lloras, ya no sabes llorar. Acabaste.

Estabas furioso y eso me gustó, me compensó de tantos años dedicados a ti y a tus caprichos. La furia no tiene nada que ver con la indiferencia.

De tu discurso yo entendí justamente lo contrario: no soy fría, bien lo sabes. Mi corazón está como un almendro en flor. Ya lo viste. Claro que me gustan las ilusiones absurdas, son las mejores. En cuanto a la cama. Ahí, si me has pillado, de tus 100 kilos de materia sonrosada aún no me he recuperado, pero todo se andará. Aún recibo interesantes peticiones y el día menos pensado me lanzo de cabeza.

En cuanto a la soledad, ahora tengo una soledad “poblada” no como la que tenía contigo, que era “soledad total “

Hoy fui a comprar crisantemos, por estas fechas están hermosos. Vi claveles blancos. Nuestros favoritos, me acordé de ti, cuando me los regalabas. Los compré.

Si ya somos casi como hermanos peleones, ¿por qué no firmamos la paz?

Te mando los claveles blancos, inmortalizados.

CGC

lunes, 15 de octubre de 2007

domingo, 14 de octubre de 2007

Sin ti


Sé, que tendré que vivir sin ti.
Y el peso de tu imagen acompañará mi vida.



Tan lejos, estás tan lejos. Metido en tu mundo que apenas sientes la onda expansiva que sale de mi corazón. No estaremos juntos, no tomaré tus manos. No acurrucaré mi cabeza contra tu pecho. Ni me ves, ni me escuchas. Cada vez estás más distante.

Están mis ojos cansados y tristes de mirar tu sombra. Tu cuerpo entrañable, tierno, querido, se va poco a poco de mi vida. Y te quiero tanto, tanto, sin tenerte, sin ninguna esperanza de romper las barreras; que solo la vida, que se va despacio, podrá devolverme la paz.

Tú eres mi último amor y estoy sola sin ti.

Mañana será otro día y seguiré viviendo sin pensarte ni esperarte.


Ya no quiero.



CGC

martes, 9 de octubre de 2007

dios


Qué tiene tu cuerpo
Que me arrastra
Cómo un agujero negro.
.
Tu boca suave
Que dibuja
Toda la geometría.

Esos ojos negros
Que me fundirían
Si osara mirarlos.

Pero tu mente
Dios mío, en tu mente,
Sólo cave dios.
CGC




sábado, 6 de octubre de 2007

Volver

Vuelta de vacaciones

Ayer, estuve pensando,
Que no podía perdonarte
Tanta ausencia.

Hoy, estoy llorando,
Porque tu recuerdo
Quiere abandonarme.

Mañana...



CGC

jueves, 20 de septiembre de 2007

Enquivocanos



TÓPICOS

Magar vengan los años llueu con razones,
con mentires aduces repitíes,
quiero dexar constancia y dexo
que te quixi, que el mio oficiu yes tú,
el d´aprendete,
y depués, si el tiempu nos atrapa
nel agua tramposo de la vida,
volver enquivocanos pa siguir xuntos
como agora,
porque l´arte de ser nuevos ye siempre
privilexu d´unos pocos.


Berta Piñán